در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم

اصلا به تو برخورد مسیرم که بمیرم

یک قطره آبم که در اندیشه ی دریا

افتادم و باید بپذیرم که بمیرم

 یا چشم بپوش از من و از خویش برانم

یا تنـــگ در آغوش بگیرم که بمیرم

 از زندگــی بی تو گریــزانم و بیزار

آنقدر که بگذار بمیرم که بمیرم

 این کوزه ترک خورده چه جای نگرانی است

من ساخته از خاک کویرم که بمیرم

کی به انداختن سنگ پیاپی در آب

ماه را می شود از حافظه آب گرفت

منـــــو تنهـــــا نــــــذار

تنها نيستم

تازگيها با درختی دوست شده ام:

دروغ نميکَند

برگ و ميوه اش هميشه روست

اتاق خالی هاش را حتی به کلاغ هم ميدهد

و سايه اش را به هر سربدار خسته

خاموش نيستم

ترانه های ناخوانده را با درخت مشق ميکنم

آرزوهای ناسروده را

بيکار نيستم

سروده هايم را طوری با درخت

زمزمه ميکنم

که کلاغ نشنود

و راز آواز دور،سربسته بماند

هر روز در تلاش هستیم که به روزهای خوش آینده برسیم وقتی به این روزها

رسیدیم میبینیم که چه روزهای خوشی را در گذشته از دست داده ایم .

                                  اما نرفت
                          

                                           عاشقي‏ها از دلم،
                                                 

                                                               ديوانگي‏ها از سرم...

امید ، آهستگی و ملایمت زندگی را روشن و شیرین می کند ، خشم و تیزی مایه رنج و

بلاست . آهسته رو از عیبجوی می گریزد و شرم و آهستگی را دوست می دارد .

بزرگمهر بختگان

دو روز مانده به پایان جهان تازه فهمید که هیچ زندگی نکرده است.

تقویمش پر شده بود و تنها دو روز باقی خط نخورده باقی مانده بود .پریشان شد و

 آشفته و عصبانی ،نزد خدا رفت تا روزهای بیشتری از خدا بگیرد . داد زد و بدو

بیراه گفت ،خدا سکوت کرد ،آسمان و زمین را به هم ریخت ،خدا سکوت کرد ،

جیغ زد و جار وجنجال راه انداخت ،خدا سکوت کرد .به پر و پای فرشته و انسان

 پیچید ،خدا سکوت کرد ،کفر کرد و سجاده دور انداخت وباز هم خدا سکوت کرد .

دلش گرفت و گریست و به سجاده افتاد ،این بار خدا سکوتش را شکست و با صدایی

 دلنشین گفت :

((عزیزم بدان که یک روز دیگر راهم از دست دادی !))

تمام روز را به بد و بیراه و جار و جنجال از دست دادی .تنها یک روز دیگر باقیست .

بیا و لاقل این یک روز را زندگی کن .

لابه لای هق هقش گفت:اما بایک روز ..........بایک روز چه کار می توان کرد .....؟؟

خدا گفت :آن کس که لذت یک روز زیستن را تجربه کند ،گویی که هزار سال زیسته است

 و آنکه امروزش را در نیابد هزار سال هم به کارش نمی آید .

و آنگاه سهم یک روز زندگی را در دستانش ریخت و گفت:حالا برو زندگی کن!

او مات و مبهوت به زندگی نگاه کرد که در گودی دستانش می درخشید .اما می ترسید

 حرکت کند ،می ترسید راه برود ،زندگی از لای انگشتانش  بریزد .

قدری ایستاد ... بعد با خودش گفت :وقتی فردایی ندارم ،نگاهداشتن این زندگی چه فایده ایی

 دارد،بگذار این یک مشت زندگی را مصرف کنم .

آن وقت شروع به دویدن کرد. زندگی را به سر و رویش پاشید ،زندگی را نوشید وبویید و چنان

 به وجد آمد که دید می تواند تا ته دنیا بدود ،می تواند بال بزند می تواند پا روی خورشید

بگذارد  و می تواند ... او در یک روز آسمان خراشی بنا  نکرد،زمینی را مالک نشد ،مقامی را

به دست  نیاورد ،اما ...اما در همان یک روز  دست بر پوست درخت کشید ،روی چمنها خوابید

،کفش دوزکی راتماشا کرد ،سرش را بالا گرفت و ابرها رادید و به آنهایی که نمی شناختنش

سلام کرد وبرای آنها که دوستش نداشتند از ته دل دعا کرد ،او همان یک روز آشتی کرد و

خندید و سبک شد ،و لذت برد وسرشار شد و بخشید و عاشق شد و عبور کرد و تمام شد .

«تالار خیال»

               در تالار خیال،

                       روی نیمکت احساس،

                                             نشسته­ام.

               در انتظار نفسهایت،

                           ساعت بزرگ دیواری،

                                         که تحمل توقف ندارد،

                                                        مرا همراهی می­کند.

                     گرمای دل انگیز دستت را،

                                             بر شانه هایم ،

                                                          حس کردم.

                                آبی چشمانت،

                                       چون پرستویی،

                                                     سبکبال،

                                                          به پرواز در آمدم.

روزي تمام احساسات آدمي گرد هم جمع مي شن و غايم موشک بازي ميکنن

ديوانگي چشم ميذاره همه مي رن غايم ميشن تنبلي اون نزديکا غايم ميشه حسادت

ميره اون ور غايم ميشه عشق مي ره پشت يه گل رز ديوانگي همه رو پيدا مي کنه

به جز عشق حسادت عشق رو لو ميده و به ديوانگي ميگه که رفت پشت گل رز

عشق نمياد بيرون ديوانگي هرچي صدا مي زنه عشق بيا بيرون ديوانگي هم يه

خنجر ور ميداره همينطور رز رو با خنجرش مي زنه تا عشق پيدا بشه يک دفعه

عشق ميگه آخ چشمو کور کردی ديوانگي اشک مي ريزه به دست و پاي عشق

بهش مي گه من چشم تو رو کور کردم تو هر کاري بگي من انجام ميدم عشق فقط

يک چيز از اون می خواد بهش مي گه با من هم درد شو از اون وقت به بعد

ديوانگي هم درد عشق کور شد و بس .

مي رفتم در كوچه باغ بزرگ طبيعت
با كوله باري سنگين
ميرفتم
با يادها, يادگارها
با مرگ صد بهار و هزاران پاييز
مي رفتم تا دفن كنم
با اشكي بدرود بگويم همه را
آنگاه آسوده زندگي آغاز كنم
در عمق جنگل گوري كندم
در ديارگاه
آنجا كه ميعاد عاشقانه كوه و درياست
گور مي كندم اما
انگار
مژه ام مي كاويد كه چنين سخت مهيا مي شد
و شايد هنوز مي ترسيدم
دفن يادگارها هرگز سهل نيست
سرانجام دفن كردم همه را
حالا ديگر در كوچه باغ بزرگ طبيعت
من بودم و نقاش ازلي
كه به شادي از رهاييم
شكوهي ميداد آسمان را با ابر
حتي خورشيد را گردانيد تا حرم آنرا از من دور كند
به خيال آرامم كرد
آنگاه آهسته در گوشم گفت:
بي نيازي؟
خوشبخت؟
گفتم :نه
عشق مي خواهم
نا اميد بيرونم كرد از بهشت!